Υπάρχουν μεγάλες ατομικές διαφορές στο σχήμα των γαστροκνήμιων. Ένα μεγάλο τμήμα αυτών των μορφολογικών ποικιλιών αναπτύχθηκε κατά την διάρκεια των πρώτων ανθρώπινων μεταναστεύσεων ως εξελικτική προσαρμογή προς το περιβάλλον. Έτσι, οι Αφρικανοί συνήθως έχουν κάτω άκρα αναλογικώς μακρύτερα, χαμηλή ποδική καμάρα (πλατυποδία) και σχετικώς μακρύτερες πτέρνες. Αυτή η οστική διαμόρφωση του κάτω άκρου και του ποδιού, δημιουργεί έναν εξαίρετο μοχλό στον αστράγαλο με τον τρικέφαλο της γαστροκνημίας ( ο μυς της γαστροκνημίας είναι βραχύς, ισχνός και με μακρό τένοντα), κάτι το οποίο παράγει ισχυρή έκταση του ποδιού κατά τη βάδιση. Από την άλλη πλευρά, οι Σκανδιναβοί, συχνά έχουν κάτω άκρα που είναι αναλογικά βραχύτερα με μια πολύ καταφανή καμάρα και βραχεία, μικρότερη πτέρνα.
Αυτή η οστική προσαρμογή του κάτω άκρου και του ποδιού με μικρότερο μοχλό, απαιτεί ένα ογκώδη και όχι πολύ οικονομικό τρικέφαλο της γαστροκνημίας ,ο οποίος κατέρχεται πολύ χαμηλά για την έκταση του ποδιού κατά τη βάδιση. Αυτός ο τύπος της μακράς, ογκώδους γαστροκνημίας, είναι στην πραγματικότητα προσαρμογή προς τα ψυχρά κλίματα. Διατηρεί τη θερμότητα του σώματος, προσφέροντας μια ελάχιστη εξωτερική επιφάνεια, περιορίζοντας τις θερμικές ανταλλαγές και εξουδετερώνει την μείωση της θερμότητας κατά τη διάρκεια περιόδων έντονου ψύχους. Παρ’ όλο που συχνά θεωρείται περισσότερο ελκυστική η μακρά και ογκώδης γαστροκνημία, είναι λιγότερο προσαρμοσμένη για τρέξιμο και περισσότερο ευάλωτη προς ρήξη. Έτσι , αυτός ο τύπος της γαστροκνημίας, χρειάζεται πιο προσεκτική προθέρμανση και απαιτεί διατατικές κινήσεις μετά από έντονες ασκήσεις.
Βιβλιογραφία:
Frédéric Delavier (2012) Προπόνηση για Αύξηση της Μυϊκής Δύναμης, 5th ed , Εκδόσεις : Π.Χ. ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ-BROKEN HILL PUBLISHERS LTD
